هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه ذهنیت (رشد/ثابت) با جهت‌گیری هدف و تاب‌آوری تحصیلی در دانش‌آموزان متوسطه دوم شهر اصفهان است. با توجه به تحولات سریع اجتماعی، افزایش فشارهای تحصیلی و انتقال بخش عمده‌ای از مسئولیت‌های تربیتی به نظام آموزش رسمی، شناسایی عوامل روان‌شناختی مؤثر بر موفقیت تحصیلی از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. ذهنیت، به‌عنوان باور فرد درباره تغییرپذیری توانایی‌ها، نقش مهمی در نحوه مواجهه دانش‌آموزان با چالش‌های تحصیلی ایفا می‌کند. در این میان، ذهنیت رشد با تلاش، پایداری و یادگیری از خطاها مرتبط دانسته شده و می‌تواند زمینه‌ساز افزایش تاب‌آوری تحصیلی شود. همچنین، جهت‌گیری هدف به‌عنوان یکی از سازه‌های انگیزشی کلیدی، نحوه درگیری دانش‌آموزان با تکالیف و چالش‌های آموزشی را تعیین می‌کند.



پژوهش حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی–همبستگی است. جامعه آماری شامل کلیه دانش‌آموزان پایه‌های دهم، یازدهم و دوازدهم متوسطه دوم شهر اصفهان در سال تحصیلی ۱۴۰۵–۱۴۰۴ است که از میان آنان، ۴۰۰ نفر به روش نمونه‌گیری خوشه‌ای چندمرحله‌ای انتخاب خواهند شد. برای جمع‌آوری داده‌ها از پرسشنامه مقیاس چندبعدی ذهنیت (MUMIS)، پرسشنامه تاب‌آوری تحصیلی ساموئلز و پرسشنامه تجدیدنظرشده جهت‌گیری هدف (AGQ-R) استفاده می‌شود. داده‌ها با استفاده از آزمون همبستگی پیرسون و تحلیل مسیر تحلیل خواهند شد. انتظار می‌رود نتایج پژوهش، شواهد تجربی معناداری درباره نقش ذهنیت و جهت‌گیری هدف در پیش‌بینی تاب‌آوری تحصیلی ارائه دهد و مبنایی برای طراحی مداخلات آموزشی و روان‌شناختی در مدارس فراهم سازد.



واژگان کلیدی: ذهنیت، جهت‌گیری هدف، تاب‌آوری تحصیلی، دانش‌آموزان متوسطه دوم