روزنامه‌نگاری برای بیماران (و نه روزنامه‌نگاری درباره بیمار و بیماری) از مصادیق روزنامه‌نگاری تخصصی به شمار می‌رود؛ یعنی تخصص‌های ویژه‌ای می‌طلبد و ویژگی‌های آن نیز با توجه به مخاطبانش تعیین می‌شود. این نوع روزنامه‌نگاری به علت شرایط و اوضاع خاص مخاطبانش (ماهیت چالش‌برانگیز و پیامدهای نامشخص بیماری) نسبت به سایر گونه‌های روزنامه‌نگاری تخصصی پیچیده‌تر است. محصول این روزنامه‌نگاری (بخش خبری، مجله خبری، گاهنامه، پادکست خبری و ...) می‌تواند به عنوان یک ابزار مداخله‌ای مبتنی بر روان‌شناسی مثبت‌گرا با افزایش تاب‌آوری و امید بیماران، مشکلات روانشناختی _ حتی جسمانی _ آنها را کاهش دهد. این پژوهش تلاش می‌کند تا ویژگی‌هایی برای روزنامه‌نگاری برای بیماران تدوین کند تا امید و تاب‌آوری آنها را افزایش دهد. برای این منظور پژوهشگر با استفاده از روش دلفی نظرات کارشناسان را در سه دور کسب، ارزیابی و سازماندهی خواهد کرد. سپس بر اساس نتایج حاصل در روش دلفی و در چارچوب روش اقدام‌پژوهی (پژوهش در عمل) محصولات روزنامه‌نگارانه به بیماران ارائه می‌شود. این محصولات تا زمانی برای بیماران عرضه می‌شود که پژوهشگر از تأثیر مثبت آنها بر امید و تاب‌آوری بیماران اطمینان حاصل کند. در این مدت اطلاعات لازم درباره تجربه بیماران از مواجهه با این محصولات از طریق مصاحبه متمرکز اخذ می‌شود؛ این اطلاعات احتمالاً اصلاحاتی را (حذف، اضافه و ویرایش) در نتایج حاصل از دلفی رقم بزند که ویژگی‌های نهایی روزنامه‌نگاری برای بیماران را تعیین می‌کند.