جمعیت افرادی که دارای اختلال کم توانی ذهنی می باشند 3 درصد کل جهان است (1). عملکرد کلی فرد ناتوان ذهنی به طور مشخصی پائین تر از حد میانگین است، به طوری که در طول دوره رشد، نارسایی و تأخیرهایی در رفتارهای انطباقی این کودکان قابل مشاهده است (3،2).

از معیارهایی که برای مشخص نمودن افراد کم توان ذهنی استفاده می شود می توان به عامل هوش اشاره کرد که استعداد کافی برای یادگیری و درک امور، توانایی، سازش با محیط، هماهنگی و بهره برداری از تجارب گذشته از جنبه های آن می باشند. ناتوانان ذهنی به 3 گروه تقسیم بندی میشوند: 1. آموزش پذیر دارای بهره هوشی (50 تا 75)، تربیت پذیر (30 تا 49) و وابسته (پایین تر از 29) (4).

تحقیقات حاکی از آن است که کودکانی که دارای اختلال کم توان ذهنی اند نسبت به کودکانی که به این اختلال دچار نیستند در برخی فاکتور ها مانند: چالاکی و سرعت دویدن، سطح تحمل، قدرت جسمانی، تعادل و زمان واکنش دارای رتبه و امتیاز های پائین تری می باشند و همچنین در انجام برخی امور حرکتی 2 تا 4 سال از کودکان بدون این سندروم عقب تر می باشند(5).

برخورداری از ساختار قامتی مناسب یا وضعیت بدنی مطلوب یکی از مهمترین نشانه های سلامت می باشد(6).

کندال وضعیت بدنی خوب را این گونه تعریف می کند که خط کشش ثقل از نزدیکترین نقطه به مرکز مفاصل عبور کرده که این امر بر افزایش کارایی بدن و کاهش فشارهای وارده بر آن تاثیر می گذارد(7).