پژوهش حاضر با هدف ارائه الگوی توانمندسازی زنان درگیر مصرف مواد و روسپی‌گری، با تأکید بر مطالعه موردی خانه خورشید، انجام خواهد شد.

این مطالعه با رویکرد کیفی درصدد است فرایندها، سازوکارها و ابعاد مختلف توانمندسازی این گروه از زنان را در بستر یک مرکز ارائه‌دهنده خدمات اجتماعی بررسی و تحلیل کند. زنان درگیر مصرف مواد و روسپی‌گری از جمله گروه‌های اجتماعی دارای آسیب‌پذیری چندگانه هستند و هم‌زمان با مشکلات جسمی، روانی، اجتماعی و اقتصادی مواجه‌اند. تجربه‌های مکرر خشونت، فقر، طرد اجتماعی و فقدان حمایت‌های خانوادگی و نهادی، این گروه را در چرخه‌ای از آسیب‌های پایدار قرار می‌دهد. در این میان، توانمندسازی به‌عنوان فرایندی چندبعدی که شامل ارتقای توان فردی، اجتماعی و اقتصادی است، یکی از رویکردهای اساسی در مداخلات اجتماعی محسوب می‌شود. با این حال، برخی مداخلات موجود در این حوزه نتوانسته‌اند به توانمندسازی پایدار منجر شوند.

در این پژوهش، داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با زنان بهبودیافته و همچنین متخصصان روانی‌ـ‌اجتماعی شاغل در خانه خورشید گردآوری خواهد شد و با استفاده از روش تحلیل مضمون مورد بررسی قرار خواهد گرفت. هدف از این تحلیل، استخراج مؤلفه‌ها و ابعاد الگوی توانمندسازی در بستر واقعی خدمات این مرکز است. انتظار می‌رود یافته‌های این پژوهش بتواند به توسعه دانش بومی در حوزه مداخلات توانمندساز، بهبود طراحی برنامه‌های حمایتی و ارائه الگوهای کاربردی برای مراکز مشابه در حوزه کاهش آسیب‌های اجتماعی کمک کند.