آسیب‌های ورزشی علاوه بر پیامدهای جسمانی، آثار روان‌شناختی و هیجانی قابل‌توجهی بر ورزشکاران دارند و می‌توانند موجب اضطراب، کاهش اعتمادبه‌نفس، افت انگیزه ورزشی و ترس از آسیب مجدد شوند. بر اساس مدل یکپارچه پاسخ به آسیب ورزشی، واکنش ورزشکار تحت تأثیر عوامل شناختی، هیجانی و رفتاری قرار دارد. افکار منفی مانند فاجعه‌سازی، پیش‌بینی آسیب مجدد و توجه افراطی به نشانه‌های بدنی می‌توانند ترس و اجتناب از فعالیت را افزایش دهند. شواهد نشان می‌دهد که حتی پس از بهبودی جسمانی، موانع روان‌شناختی ممکن است مانع بازگشت ورزشکار به سطح عملکرد پیش از آسیب شوند؛ بنابراین، توان‌بخشی جسمانی به‌تنهایی کافی نیست. انگیزه ورزشی نیز نقش مهمی در تداوم تمرین، پایبندی به برنامه بازتوانی و بازگشت به رقابت دارد و کاهش آن می‌تواند احتمال ترک ورزش یا بازگشت ناقص را افزایش دهد.



بانوان ورزشکار ممکن است به دلیل تفاوت‌های زیستی، اجتماعی و روان‌شناختی، اضطراب و ترس بیشتری را پس از آسیب تجربه کنند؛ با این حال، در بسیاری از پژوهش‌ها کمتر مورد توجه قرار گرفته‌اند. در سال‌های اخیر، مداخلات مبتنی بر ذهن‌آگاهی، به‌ویژه شناخت‌درمانی مبتنی بر ذهن‌آگاهی (MBCT)، به‌عنوان رویکردی مؤثر برای کاهش افکار منفی، تنظیم هیجان، افزایش خودآگاهی و بهبود انگیزش مطرح شده‌اند. با وجود شواهد مثبت، مطالعات محدودی اثربخشی MBCT را به‌طور خاص بر ترس از آسیب مجدد و انگیزه ورزشی بانوان ورزشکار بررسی کرده‌اند. بنابراین، بررسی این مداخله می‌تواند به بهبود آمادگی روان‌شناختی و بازگشت موفق‌تر بانوان ورزشکار آسیب‌دیده به فعالیت ورزشی کمک کند.