هدف: پژوهش حاضر با هدف توصیف ماهیت، ساختار و ابعاد معنایی تجربه‌ی زیسته‌ی اشتغال ذهنی بلندمدت در بزرگسالان ۲۵ تا ۴۵ ساله‌ی دارای سابقه‌ی ترومای دوران کودکی، از منظر آگاهی و ادراک خود آنان انجام می‌شود تا درک عمیق‌تری از چگونگی پدیدارشدن این درگیری ذهنی در زندگی روزمره، هویت و روابط بین‌فردی به دست آید.



روش: این پژوهش با رویکرد کیفی و روش پدیدارشناسی توصیفی (هفت‌مرحله‌ای کلایزی) انجام می‌شود. جامعه‌ی پژوهش شامل بزرگسالان ۲۵ تا ۴۵ ساله‌ی دارای سابقه‌ی ترومای کودکی و اشتغال ذهنی مداوم است. نمونه‌گیری به‌صورت هدفمند و با راهبرد حداکثر تنوع انجام شده و داده‌ها از طریق مصاحبه‌های عمیق نیمه‌ساختاریافته تا رسیدن به اشباع نظری گردآوری می‌شوند. برای غربالگری اولیه از پرسشنامه‌ی ترومای کودکی (CTQ) استفاده شده است. تحلیل داده‌ها با روش کلایزی و نرم‌افزار MAXQDA انجام خواهد شد و اعتبار یافته‌ها با معیارهای لینکلن و گوبا تأمین می‌گردد.



یافته‌های مورد انتظار: انتظار می‌رود این پژوهش به کشف و توصیف مؤلفه‌های شناختی، هیجانی، بدنی، زمانی، بین‌فردی و هویتی اشتغال ذهنی بلندمدت و استخراج ساختار اساسی آن در بافت فرهنگی ایران منجر شود.



نتیجه‌گیری: یافته‌های این پژوهش می‌تواند به غنای ادبیات موجود در حوزه‌ی پیامدهای شناختی-هیجانی ترومای کودکی بیفزاید و مبنایی برای طراحی مداخلات درمانی مبتنی بر تجربه‌ی زیسته، تشخیص زودهنگام و برنامه‌های پیشگیرانه در نظام سلامت روان کشور فراهم آورد.