این پژوهش با هدف مقایسه اثرات حاد کشش ایستا و تکنیک انرژی عضلانی (PIR) بر زمان واکنش و کینماتیک راه رفتن در افراد مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس انجام می‌شود. ام‌اس یک بیماری نورودژنراتیو و خودایمنی است که با ایجاد اسپاستیسیتی، ضعف عضلانی، اختلال تعادل و تغییر الگوی راه رفتن، خطر سقوط و کاهش استقلال عملکردی را افزایش می‌دهد. افزایش زمان واکنش نیز از دیگر پیامدهای این بیماری است که با کاهش توانایی پاسخ سریع به محرک‌های محیطی و افزایش احتمال زمین‌خوردن ارتباط دارد. با وجود استفاده گسترده از کشش ایستا و تکنیک انرژی عضلانی در توانبخشی، تاکنون مقایسه مستقیمی از اثرات حاد این دو مداخله بر زمان واکنش و کینماتیک راه رفتن بیماران مبتلا به ام‌اس انجام نشده است.این پژوهش از نوع نیمه‌تجربی با طرح پیش‌آزمون–پس‌آزمون است. ۳۴ بیمار مبتلا به ام‌اس با توانایی راه رفتن مستقل، به‌صورت هدفمند انتخاب شده و پس از ارزیابی اولیه، در دو گروه کشش ایستا و تکنیک PIR قرار می‌گیرند. زمان واکنش با استفاده از نرم‌افزار Kinovea و کینماتیک راه رفتن با سامانه OpenCap اندازه‌گیری خواهد شد. پس از اجرای مداخلات، متغیرهای موردنظر مجدداً ارزیابی و نتایج دو گروه مقایسه می‌شود.انتظار می‌رود یافته‌های این مطالعه شواهدی برای انتخاب مؤثرترین مداخله در بهبود عملکرد عصبی–عضلانی، کاهش خطر سقوط و ارتقای استقلال عملکردی بیماران مبتلا به ام‌اس فراهم کند. همچنین استفاده از فناوری تحلیل حرکت بدون مارکر به‌عنوان ابزار نوین ارزیابی، از جنبه‌های نوآورانه این پژوهش محسوب می‌شود و نتایج آن می‌تواند در طراحی برنامه‌های توانبخشی و ورزشی ، برای این بیماران کاربرد داشته باشد.