هدف: پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی تمرینات منتخب تکواندو به‌عنوان یک مداخله توانمندساز بر بهبود تعادل، هماهنگی حرکتی، ارتقای تعاملات اجتماعی و کاهش تعلل‌ورزی در کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم (ASD) تدوین شده است.



روش‌شناسی: این مطالعه کاربردی از نوع شبه‌تجربی با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون، همراه با گروه کنترل و دوره پیگیری ۸ هفته‌ای است. با استفاده از روش نمونه‌گیری تصادفی خوشه‌ای چندمرحله‌ای، ۱۵۰ کودک ۶ تا ۱۲ ساله مبتلا به ASD از ۵ استان کشور انتخاب و به‌طور تصادفی در دو گروه آزمایش (۷۵ نفر) و کنترل (۷۵ نفر) گمارده خواهند شد. گروه آزمایش، مداخله تمرینات تکواندو را به مدت ۱۶ هفته (دو جلسه ۶۰ دقیقه‌ای در هفته) دریافت می‌کنند. داده‌ها با استفاده از آزمون تبحر حرکتی برونینکس-اوزرتسکی (BOT-2)، مقیاس پاسخ‌دهی اجتماعی (SRS-2) و پرسشنامه اهمال‌کاری تاکمن گردآوری شده و از طریق آزمون‌های آماری تحلیل کوواریانس چندمتغیره (MANCOVA) و تحلیل واریانس با اندازه‌گیری‌های مکرر در نرم‌افزار SPSS مورد تجزیه‌وتحلیل قرار می‌گیرند.



نتیجه‌گیری (مورد انتظار): پیش‌بینی می‌شود تمرینات تکواندو به واسطه ماهیت ساختاریافته، انضباط‌محور و ترکیب فعالیت‌های فیزیکی با تمرکز ذهنی، به‌طور معناداری موجب بهبود کارکردهای حرکتی، توسعه مهارت‌های ارتباطی و کاهش تعلل‌ورزی (ناشی از نقص کارکردهای اجرایی) در این کودکان شود. نتایج این پژوهش می‌تواند پروتکل تکواندو را به‌عنوان یک مداخله مکمل، اثربخش و غیردارویی جهت پیاده‌سازی در مراکز توانبخشی و آموزشی کودکان اوتیسم به متخصصان معرفی نماید.