پژوهش حاضر با رویکرد پدیدارشناسی توصیفی گیورگی به مطالعه تجارب زیسته زوجین ایرانی از تاب‌آوری خانوادگی در مواجهه با پیامدهای جنگ رمضان (آغاز ۹ اسفند ۱۴۰۴) می‌پردازد. جنگ مذکور پیامدهای روانی، اقتصادی و اجتماعی گسترده‌ای بر خانواده‌های ایرانی داشته و ضرورت بررسی سازوکارهای تاب‌آوری در بافت فرهنگی ایران را آشکار ساخته است. چارچوب نظری پژوهش بر اساس مدل تاب‌آوری خانواده والش (سیستم‌های باور، الگوهای سازمانی و فرآیندهای ارتباطی) و مدل دوگانه ABCX مک‌کابین و پترسون تدوین شده است. اهداف اصلی شامل شناسایی نقش معنابخشی، بازسازمان‌دهی نقش‌ها و فرآیندهای ارتباطی در تاب‌آوری زوجین است. روش پژوهش کیفی و جامعه آماری شامل زوجین متأهل ایرانی ساکن در شهرهای تهران، میناب، تبریز، خرم‌آباد، کرمانشاه، اصفهان و کرج است. نمونه‌گیری به‌صورت هدفمند انجام شده و حجم نمونه ۷ زوج (۱۴ نفر) خواهد بود. ابزار گردآوری داده‌ها مصاحبه عمیق نیمه‌ساختاریافته آنلاین است و تحلیل داده‌ها با روش چهارمرحله‌ای گیورگی (مطالعه کل‌نگر، شناسایی واحدهای معنایی، تبدیل به زبان روان‌شناختی و تلفیق نهایی) انجام خواهد شد. اعتبار یافته‌ها از طریق بازبینی مشارکت‌کنندگان و مرور همکار پژوهشگر تأمین می‌شود. این پژوهش به‌دنبال پر کردن خلأ مطالعات کیفی درباره تاب‌آوری خانواده در جنگ‌های کوتاه‌مدت اما شدید است و نتایج آن می‌تواند برای طراحی مداخلات خانواده‌محور در بحران‌های مشابه کاربرد داشته باشد