این پژوهش با هدف بررسی اثر حاد دو پروتکل تقویت عملکرد پس از فعال‌سازی (PAPE) با شدت‌های 75 و 90 درصد یک تکرار بیشینه بر عملکرد پرس سینه در پاورلیفترهای حرفه‌ای کلاسیک انجام می‌شود. با توجه به اهمیت دستیابی به حداکثر عملکرد در مسابقات پاورلیفتینگ و نقش فاصله‌های زمانی بین تلاش‌ها، استفاده از راهبردهای مبتنی بر PAPE می‌تواند به بهبود عملکرد عصبی‌ـ‌عضلانی کمک کند. این مطالعه از نوع نیمه‌تجربی با طرح متقاطع (Crossover) و اندازه‌گیری‌های مکرر است و 15 پاورلیفتر حرفه‌ای واجد شرایط در آن شرکت خواهند کرد. هر شرکت‌کننده هر دو پروتکل را با فاصله 72 ساعت تجربه می‌کند و تمامی آزمون‌ها مطابق قوانین فدراسیون بین‌المللی پاورلیفتینگ (IPF) اجرا می‌شوند. پس از گرم‌کردن استاندارد، فعالیت شرطی‌ساز با شدت تعیین‌شده اجرا شده و پس از 8 دقیقه استراحت، سه تلاش پرس سینه شبیه‌سازی‌شده مسابقه انجام می‌شود. متغیر اصلی پژوهش عملکرد پرس سینه در سه تلاش مسابقه است و علاوه بر آن، درک خستگی عضلانی (VAS) و شدت فعالیت ادراک‌شده (RPE) نیز ارزیابی خواهد شد. داده‌ها با آزمون تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر در نرم‌افزار SPSS تحلیل می‌شوند. انتظار می‌رود نتایج این پژوهش به شناسایی مؤثرترین شدت PAPE برای بهبود عملکرد پرس سینه ورزشکاران حرفه‌ای کمک کرده و شواهد کاربردی ارزشمندی برای طراحی گرم‌کردن و آماده‌سازی پیش از مسابقات پاورلیفتینگ ارائه دهد.