پژوهش حاضر با هدف پیش‌بینی و تبیین رفتار خودخاموش‌سازی در روابط بین‌فردی بر اساس الگوهای روابط موضوعی درونی‌شده، با بررسی نقش میانجی سوگیری توجه و نقش تعدیل‌کننده حساسیت به طرد در دوره بزرگسالی نوظهور انجام می‌شود. بزرگسالی نوظهور (18 تا 30 سال) مرحله‌ای حساس از تحول روانی-اجتماعی است که در آن روابط صمیمانه نقش مهمی در شکل‌گیری هویت، تنظیم هیجان و سلامت روان دارند. خودخاموش‌سازی به معنای نادیده گرفتن یا سرکوب افکار، احساسات و نیازهای شخصی به منظور حفظ رابطه یا پیشگیری از تعارض است و با پیامدهایی مانند افسردگی، اضطراب، کاهش عزت‌نفس و افت کیفیت روابط همراه است. در این پژوهش، با اتکا به نظریه روابط موضوعی، فرض می‌شود که الگوهای درونی‌شده روابط اولیه از طریق سوگیری توجه نسبت به نشانه‌های هیجانی و اجتماعی منفی بر رفتار خودخاموش‌سازی اثر می‌گذارند و این رابطه تحت تأثیر حساسیت به طرد قرار می‌گیرد.

این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی-همبستگی از نوع مدل‌یابی معادلات ساختاری است. جامعه پژوهش شامل افراد 18 تا 30 ساله‌ای است که در زمان اجرای مطالعه در یک رابطه بین‌فردی معنادار قرار دارند. نمونه‌گیری به روش در دسترس و به صورت آنلاین انجام شده و حجم نمونه حداقل 280 نفر در نظر گرفته شده است. ابزارهای پژوهش شامل مقیاس روابط موضوعی بل، مقیاس خودخاموش‌سازی، پرسشنامه حساسیت به طرد و تکلیف رایانه‌ای دات‌پروب است. مشارکت در پژوهش داوطلبانه بوده، رضایت آگاهانه الکترونیکی اخذ می‌شود، اطلاعات به‌صورت ناشناس و محرمانه نگهداری خواهد شد و شرکت‌کنندگان در هر زمان حق انصراف از مطالعه را خواهند داشت.