بیش حسی حسی )Sensory Over-Responsivity - SOR( یکی از ویژگیهای شایع و مختلکننده در نوجوانان و بزرگسالان مبتلا

به اضطراب است که با اختلال در تنظیم هیجانی، توجه و عملکرد اجتماعی همراه است. پژوهشهای اخیر نشان میدهند که SOR و اضطراب از مکانیسمهای زیستی مشترکی مانند اختلال در شبکه سالیانس و کاهش مهار قشر پیشپیشانی برخوردارند. تحریک جریان مستقیم)transcranial (tDCSبا افزایش تحریکپذیری قشر پیشپیشانی چپ )DLPFC( میتواند این مکانیسمها را تعدیل نماید. هدف این پژوهش بررسی اثربخشی( tDCS 1 میلیآمپر، 10 جلسه، سه روز در هفته( بر کاهش بیشحسی حسی در نوجوانان و بزرگسالان

15 تا 60 ساله مبتلا به اضطراب است. شرکتکنندگان )34 نفر( دارای نمره بالا در Adult Sensory Profileو تشخیص اضطراب بر اساس 5-DSMخواهند بود و به دو گروه 17 نفره )مداخله و )sham تقسیم میشوند.

بیشحسی حسی )SOR( به پاسخهای اغراقآمیز نسبت به محرکهای حسی گفته میشود که میتواند در حوزههای مختلف حسی بروز کرده و منجر به اجتناب، آشفتگی هیجانی و کاهش عملکرد فردی شود.

اگرچه این پدیده در چارچوب 5-DSMبیشتر در اختلال طیف اوتیسم مطرح شده است، اما امروزه بهعنوان یک ویژگی transdiagnosticدر اختلالات اضطرابی نیز شناخته میشود.

از نظر نوروبیولوژیک، اختلال در شبکه سالیانس و کاهش کنترل مهاری قشر پیشپیشانی در افراد مضطرب باعث افزایش حساسیت به محرکهای محیطی و بروز SOR میشود. مطالعات نشان دادهاند که این دو سازه دارای همپوشانی عملکردی و ساختاری هستند.

با وجود این، هنوز مشخص نیست که تغییرات SOR در نتیجه اثر مستقیم مداخله نورومدولاسیون رخ میدهد یا بهصورت غیرمستقیم و از طریق کاهش اضطراب ایجاد میشود.