پژوهش حاضر با هدف پیشبینی اضطراب اجتماعی بر اساس مقایسه اجتماعی صعودی در فضای مجازی با نقش میانجی شفقت به خود، خودکارآمدی و تابآوری در دانشجویان انجام میشود. این مطالعه از نوع کاربردی و با روش توصیفی–همبستگی است. جامعه آماری پژوهش را کلیه دانشجویان شاغل به تحصیل در دانشگاههای شهر تهران تشکیل میدهند که از میان آنها نمونهای 200 نفر به روش نمونهگیری در دسترس انتخاب خواهد شد. دادهها با استفاده از پرسشنامههای استاندارد مقایسه اجتماعی، اضطراب اجتماعی، شفقت به خود، تابآوری و خودکارآمدی گردآوری میشوند. برای تحلیل دادهها از نرمافزارهای SPSS و AMOS، آمار توصیفی، ضریب همبستگی پیرسون و مدلیابی معادلات ساختاری استفاده خواهد شد و نقش میانجی متغیرها نیز با روش بوتاسترپ بررسی میشود. انتظار میرود نتایج نشان دهد که مقایسه اجتماعی صعودی در فضای مجازی با افزایش اضطراب اجتماعی همراه است و شفقت به خود، خودکارآمدی و تابآوری میتوانند بهعنوان متغیرهای میانجی، از شدت این رابطه بکاهند.
گواهیهای اخیر، در انتظار صدور انتشار آنلاین از 25 تیر 1405
حسینثابت,فریده . (1405). پیشبینی اضطراب اجتماعی بر اساس مقایسه اجتماعی صعودی در فضای مجازی با نقش میانجی شفقت به خود، خودکارآمدی و تابآوری در دانشجویان. (e21383). کمیته اخلاق در پژوهش, (), e21383 doi: 10.22054/ethics.2026.94252.1612
MLA
حسینثابت,فریده . "پیشبینی اضطراب اجتماعی بر اساس مقایسه اجتماعی صعودی در فضای مجازی با نقش میانجی شفقت به خود، خودکارآمدی و تابآوری در دانشجویان" .e21383 , کمیته اخلاق در پژوهش, , , 1405, e21383. doi: 10.22054/ethics.2026.94252.1612
HARVARD
حسینثابت فریده. (1405). 'پیشبینی اضطراب اجتماعی بر اساس مقایسه اجتماعی صعودی در فضای مجازی با نقش میانجی شفقت به خود، خودکارآمدی و تابآوری در دانشجویان', کمیته اخلاق در پژوهش, (), e21383. doi: 10.22054/ethics.2026.94252.1612
CHICAGO
فریده حسینثابت, "پیشبینی اضطراب اجتماعی بر اساس مقایسه اجتماعی صعودی در فضای مجازی با نقش میانجی شفقت به خود، خودکارآمدی و تابآوری در دانشجویان," کمیته اخلاق در پژوهش, (1405): e21383, doi: 10.22054/ethics.2026.94252.1612
VANCOUVER
حسینثابت فریده. پیشبینی اضطراب اجتماعی بر اساس مقایسه اجتماعی صعودی در فضای مجازی با نقش میانجی شفقت به خود، خودکارآمدی و تابآوری در دانشجویان. کمیته اخلاق در پژوهش. 1405;():e21383. doi: 10.22054/ethics.2026.94252.1612