در هر جامعه و زمانه‌ای، تصورها و ارزش‌ها و آرمان‌هایی در خصوص شرایط شغلی و تصاحب مناصب شکل می‌گیرد و زندگی روزمره شاغلان در نسبت با این ارزش‌ها معنادار می‌شود. به پشتوانه‌ی چارچوبی فرهنگی-اخلاقی مشاغل سخت و کم‌ارج، ادامه‌دار و تحمل‌پذیر می‌شوند. در گفتار و عواطف این شاغلان اثری از تحقیرها، امیدها، پوچی‌ها و انگیزه‌هایی برای خود و عزیزانشان است. آنها تصوری از استحقاق و شایستگی‌شان دارند و به طریقی توهین‌ها، انسان‌زدایی از کار، ساعت‌های طولانی رفت‌و‌آمد، گاه بی‌ثباتی شکل کار روزمره، قرارنگرفتن تحت شمول قوانین و حمایت‌ها، بدون محافظ بودن در برابر سوءاستفاده‌ها، حتی وجود قیدهایی بر بدن، خستگی‌های مفرط، و انزوا را تحمل می‌کنند و راهکارهایی زیستی ارائه می‌دهند و به واسطه زیبایی‌شناسی‌ خاصِ، کل جریان زندگی را طبیعی و معقول می‌بینند. آنچه که مبارزه‌ای دائمی برای حفظ آبرو نیز خوانده می‌شود، ساخت‌های ایدئولوژیک و تکیه بر استحقاق می‌تواند تقویت‌کننده‌اش باشد. در این بین بار سنگین سرزنش‌ها و قضاوت‌ها نیز وجود دارد که گاهی هیچ کنترلی بر آن نمی‌توان داشت و شاغلان را وامی‌دارد در تلاشی مستمر در زندگی به ارزش‌های نمادین بپردازند تا آنها را شایسته و سزاوار احترام کند و بتوانند شأنی در کار خود بیابند. کارهای فیزیکی کثیف و پرفشار به شیوه خود مستحق و نالایق را معنا می‌بخشند. این پژوهش وجوه تحمل‌پذیرکننده کار و زندگی و زمینه‌های خاص و بومی نیروی کار ایرانی در نگاه به استحقاق و ساختن یک هویت مثبت توسط کارکنان مشاغل کم‌ارج را بررسی خواهد کرد و توصیف و تحلیلی از زندگی و کار شاغلان گفته شده ارائه خواهد داد.