مقدمه و هدف: زانوی ضربدری یکی از ناهنجاری‌های شایع اسکلتی در نوجوانان است که می‌تواند به تغییرات کینماتیکی در راه رفتن و آسیب‌های مفصلی منجر شود. پژوهش حاضر با هدف بررسی و مقایسه تاثیر بازآموزی راه رفتن با و بدون استفاده از کش لوپ بر کینماتیک اندام تحتانی در نوجوانان پسر مبتلا به زانوی ضربدری انجام می‌گیرد.

روش کار: این پژوهش با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون اجرا می‌شود. نمونه آماری شامل ۲۴ نفر از دانش‌آموزان پسر مدارس شهر قم در دامنه سنی ۱۲ تا ۱۸ سال دارای اختلال زانوی ضربدری است که به صورت تصادفی در دو گروه ۱۲ نفری (گروه آزمایش با کش لوپ و گروه کنترل بدون کش لوپ) قرار می‌گیرند. پروتکل تمرینی شامل ۶ هفته و هر هفته ۳ جلسه می‌باشد که تمرین اصلی به روش راه رفتن تاندوم در دو سطح باثبات و بی‌ثبات اجرا می‌شود. متغیرهای کینماتیکی راه رفتن با استفاده از مارکرهای انعکاسی، فیلم‌برداری و نرم‌افزار کینویا (Kinovea) تجزیه و تحلیل می‌شوند. پیش از اجرای پژوهش، فرم رضایت کتبی آگاهانه از والدین تمامی آزمودنی‌ها اخذ می‌گردد.

نتایج مورد انتظار: انتظار می‌رود مداخله تمرینی مبتنی بر کش لوپ، با ایجاد مقاومت کنترل‌شده، موجب بهبود معنادار پارامترهای مکانی-زمانی و زوایای مفاصل اندام تحتانی شود.

نتیجه‌گیری: نتایج این مطالعه می‌تواند راهکاری عملی و ایمن برای پیشگیری از پیشرفت ناهنجاری زانوی ضربدری در اختیار متخصصان، معلمان و مربیان حرکات اصلاحی قرار دهد