نوع پژوهش : طرح پژوهشی/ رساله / پایان نامه
پژوهشگر
دانشگاه علامه طباطبایی
خلاصه پیشنهاده
وزارت علوم، تحقیقات و فناوری
بیماری پارکینسون یکی از شایعترین اختلالات نورودژنراتیو وابسته به سن است که با تخریب نورونهای دوپامینرژیک در ناحیه نیگرواستریاتال مغز همراه است . این بیماری عمدتاً افراد مسن را تحت تأثیر قرار میدهد و با علائم حرکتی نظیر سفتی عضلانی، کندی حرکت، ناپایداری وضعیتی، اختلالات راهرفتن و لرزش مشخص میشود.
ورزش نقش مهمی در مدیریت پارکینسون ایفا میکند. تحقیقات نشان میدهند که فعالیت فیزیکی منظم میتواند علائم حرکتی مانند تعادل، راهرفتن و قدرت عضلانی را بهبود بخشد و حتی اثرات بیماریاصلاحکننده داشته باشد .
یکی از رویکردهای نوین در حوزه ورزش، مفهوم "تمرینات میانوعده ورزشی "است. این روش شامل انجام جلسات کوتاه ورزش (کمتر یا برابر با 1 دقیقه) با فواصل 1-4 ساعته در طول روز است . تمرینات میانوعده ورزشی بهویژه برای افرادی که با محدودیتهای زمانی، تجهیزات یا محیط مواجه هستند، مناسب است و بهراحتی در برنامه روزانه قابل ادغام است. این تمرینات به دو دسته تقسیم میشوند: ورزش متناوب شدید ( و ورزش متناوب متوسط .
در زمینه پارکینسون، شواهد مستقیم درباره تمرینات میانوعده ورزشی محدود اما امیدوارکننده است. مطالعات نشان میدهند که ورزش مقاومتی پایینتنه در بیماران پارکینسون قدرت پا، تعادل و راهرفتن را بهبود میبخشد . تمرینات میانوعده ورزشی میتواند بهعنوان یک استراتژی زمانکارآمد برای این بیماران عمل کند. یک مطالعه بالینی در حال بررسی اثرات این روش بر پارکینسون است و اهداف ثانویه آن ارزیابی عملکرد فیزیکی است . با توجه به اینکه ورزش هوازی و مقاومتی تعادل و عملکرد اندام تحتانی را در بیماران پارکینسون بهبود میبخشد.
)