وزارت علوم، تحقیقات و فناوری

دانش‌بنیان حوزه آب و انرژی ایران می‌پردازد. دره مرگ نوآوری به مرحله‌ای اطلاق می‌شود که شرکت‌ها پس از اثبات مفهوم اولیه و پیش از دستیابی به تجاری‌سازی پایدار، با بیشترین شکاف میان هزینه‌ها و منابع مالی مواجه هستند و بخش قابل توجهی از پروژه‌های فناورانه در این مرحله متوقف می‌شوند. این وضعیت در صنایع سخت‌فناور نظیر آب و انرژی، به دلیل سرمایه‌بر بودن فناوری، پیچیدگی‌های فنی، الزامات مقرراتی و وابستگی به بازارهای دولتی، شدت بیشتری دارد. با وجود گسترش سیاست‌های حمایتی و افزایش تعداد شرکت‌های دانش‌بنیان در ایران، شواهد نشان می‌دهد که رشد کمی این شرکت‌ها به بهبود متناسب در تجاری‌سازی فناوری و خلق ارزش اقتصادی پایدار منجر نشده است. مطالعات پیشین، ناکامی در عبور از این مرحله را عمدتاً به عوامل مالی، ساختاری و نهادی نسبت داده‌اند، در حالی که نقش فرایندهای شناختی مدیران در تصمیم‌گیری‌های راهبردی کمتر مورد توجه قرار گرفته است. پژوهش حاضر با تکیه بر ادبیات شناخت مدیریتی، سبک شناختی را به‌عنوان عاملی مؤثر بر نحوه ادراک مسائل، پردازش اطلاعات، ارزیابی ریسک و انتخاب گزینه‌های راهبردی بررسی می‌کند و می‌کوشد سازوکارهایی را تبیین کند که از طریق آن‌ها سبک شناختی مدیران بر تصمیم‌های راهبردی در شرایط عدم‌قطعیت اثر می‌گذارد. این پژوهش با رویکرد کیفی و مطالعه چندموردی، ضمن پر کردن خلأ نظری موجود در پیوند میان شناخت مدیریتی و دره مرگ نوآوری، می‌تواند مبنایی برای بهبود سیاست‌های حمایتی، ارتقای فرآیند ارزیابی تیم‌های مدیریتی، کاهش ریسک سرمایه‌گذاری و توانمندسازی مدیران شرکت‌های دانش‌بنیان در صنایع راهبردی آب و انرژی فراهم آورد.