نوع پژوهش : طرح پژوهشی/ رساله / پایان نامه
پژوهشگر
دانشگاه علامه طباطبایی
خلاصه پیشنهاده
در پاسخ به افزایش جمعیت سالمند و شیوع بالای اختلالات راه رفتن (نظیر کاهش سرعت و ریتم گام) که خطر زمینخوردن و مرگومیر را افزایش میدهد، پژوهشهای اخیر به ارتباط میان الگوی راه رفتن با سیستم تنفسی توجه کردهاند. دیافراگم علاوه بر نقش تنفسی، در ثبات ستون فقرات و کنترل حرکتی مؤثر است. خستگی عضلات دمی از طریق مکانیسمهایی مانند متابورفلکس و کاهش فشار داخل شکمی میتواند عملکرد اندام تحتانی و الگوی راه رفتن را مختل کند. با وجود اهمیت این موضوع، هیچ مطالعهای اثر مستقیم خستگی حاد عضلات تنفسی را بر پارامترهای کینماتیکی و زمانی‑فضایی راه رفتن در سالمندان فعال و غیرفعال بررسی نکرده است.
این مطالعه نیمهتجربی با طرح پیشآزمون‑پسآزمون روی ۳۰ سالمند ۶۵‑۷۰ ساله ساکن تهران انجام میشود. شرکتکنندگان با پرسشنامه RAPA به دو گروه فعال و غیرفعال تقسیم میشوند. ابتدا حداکثر فشار دمی (PImax) اندازهگیری شده و الگوی راه رفتن روی تردمیل زبریس ثبت میشود. سپس پروتکل خستگی تنفسی با ۶۰% PImax تا رسیدن به ناتوانی در تولید ۹۰% PImax پایه اجرا میگردد. بلافاصله پس از خستگی، آزمون راه رفتن تکرار میشود. متغیرهای وابسته شامل طول گام، طول قدم، عرض گام، زمان گام، زمان قدم، فاز حمایت یگانه و دوگانه هستند. دادهها با آزمون Repeated Measures ANOVA تحلیل میشوند.
یافتههای این پژوهش نخستین شواهد مستقیم را درباره تأثیر خستگی تنفسی بر کنترل حرکتی سالمندان فراهم کرده و میتواند رویکردهای جدید توانبخشی را راهگشا باشد.
)