افرادی که در حرفه‌های کمک‌رسان فعالیت می‌کنند، به دلیل روابط مکرر و نزدیک با کسانی که مستقیماً تجربه رویدادهای تروماتیک را داشته‌اند، در معرض خطر تبدیل شدن به قربانیان غیرمستقیم همان تروما هستند. مرور مجدد رویداد تروماتیک مراجع توسط درمانگر ممکن است طرحواره‌های ناسازگار اولیه او را فعال کند. تصور می‌شود که طرحواره‌های ناسازگار اولیه می‌توانند بر تجربه استرس تروما ثانویه اثر بگذارند. افرادی که نمرات بالایی در حوزه‌های طرحواره‌های ناسازگار اولیه دارند، استرس آسیب‌زا ثانویه را شدیدتر تجربه می‌کنند. ). اما در این میان منابع روانشناختی مثبت، ازجمله شفقت به خود و انعطاف‌پذیری روانشناختی می‌توانند به‌عنوان متغیرهای میانجی عمل ‌کنند و مکانیزمی باشند که نقش محوری در کاهش اثرات مضر طرحواره‌های ناسازگار اولیه بر سلامت روان دارند. همانطور که تعدادی از پژوهش‌هایی که روی جمعیت‌هایی غیر از روان‌درمانگران انجام شده‌اند، نشان می‌دهند که شفقت به خود و انعطاف‌پذیری روانشناختی با طرحواره‌های ناسازگار اولیه رابطه منفی دارند و می‌توانند نقش میانجی میان طرحواره‌ها و ناراحتی‌های روانی ایفا کنند. بنابراین، اگرچه این مطالعات به‌طور غیرمستقیم از نقش واسطه‌ای شفقت به خود و انعطاف‌پذیری روانشناختی در رابطه طرحواره‌های ناسازگار اولیه با پیامدهای روانشناختی حمایت می‌کنند، تعمیم نتایج آن‌ها به ترومای ثانویه در روان‌درمانگران با محدودیت همراه است. این خلا علمی مانع توسعه مداخلات پیشگیرانه و آموزشی هدفمند برای روان‌درمانگران می‌شود. پژوهش حاضر با هدف بررسی این روابط و ارائه یک مدل ساختاری روشن، تلاش می‌کند شکاف موجود در ادبیات علمی را پر کرده و اطلاعات کاربردی برای بهبود سلامت روان و عملکرد حرفه‌ای درمانگران فراهم آورد.