مقدمه

کم‌شنوایی، به‌عنوان سومین اختلال مزمن شایع در جهان، اثرات عمیقی بر سلامت جسمی، روانی، و اجتماعی افراد به جا می‌گذارد. (1). بر اساس داده‌های سازمان بهداشت جهانی، بیش از ۵ درصد از جمعیت جهان، یعنی حدود ۴۳۰ میلیون نفر، با سطوح مختلفی از ناتوانی شنوایی مواجه‌اند، و پیش‌بینی می‌شود این تعداد تا سال ۲۰۵۰ به بیش از ۷۰۰ میلیون نفر برسد (2)

بیان مسئله

این پژوهش با هدف بررسی تأثیر فعالیت بدنی بر حس عمقی، تعادل، پاسچر، و پارامترهای فضایی-زمانی راه رفتن تلاش دارد تا شکاف موجود در مقایسه این دو گروه را پر کند. نتایج این مطالعه می‌تواند مبنایی برای توسعه برنامه‌های تمرینی و توانبخشی مبتنی بر شواهد فراهم آورد  و با کاهش هزینه‌های درمانی ناشی از افتادن، به بهبود سلامت کلی ناشنوایان کمک کند .

ضرورت و اهمیت پژوهش

ناهنجاری‌های پاسچر نظیر اسکولیوز و سر به جلو در میان ناشنوایان رایج است و می‌تواند مشکلات تعادل و حرکتی را به دنبال داشته باشد (43). فعالیت‌های ورزشی ممکن است این ناهنجاری‌ها را کاهش دهند، اما فقدان تحقیقات متمرکز بر مقایسه ورزشکاران و غیرورزشکاران ناشنوا مانع از ارائه راهکارهای دقیق شده است (44).

ادبیات پژوهش:

به طور کلی، شواهد موجود نشان می‌دهند که فعالیت‌های ورزشی می‌توانند تعادل و احتمالاً پاسچر را در افراد ناشنوا بهبود بخشند، اما با توجه به کمبود مطالعات جامع در زمینه ترکیب هم‌زمان حس عمقی، پاسچر، تعادل و پارامترهای فضایی-زمانی راه‌رفتن در افراد ناشنوا، به ویژه در مقایسه بین ورزشکاران و غیرورزشکاران این گروه، پژوهش حاضر اهمیت بسیاری دارد.