اختلال نقص‌توجه/بیش‌فعالی (ADHD) یکی از شایع‌ترین اختلالات عصب‌رشدی دوران کودکی است که علاوه بر اختلال در عملکرد تحصیلی و اجتماعی کودک، پیامدهای روان‌شناختی قابل‌توجهی برای خانواده، به‌ویژه مادران، به همراه دارد. پژوهش‌ها نشان می‌دهد مادران کودکان مبتلا به ADHD سطوح بالاتری از افسردگی، فرسودگی والدگری و تحریف‌های شناختی را تجربه می‌کنند؛ عواملی که می‌توانند در چرخه‌ای بازگشتی، هم سلامت روان مادر و هم شدت مشکلات کودک را تشدید کنند. در این میان، درمان دارویی کودک، به‌ویژه با متیل‌فنیدیت (ریتالین)، به‌عنوان مؤثرترین روش کنترل علائم اصلی ADHD شناخته می‌شود و می‌تواند به‌طور غیرمستقیم بر وضعیت روان‌شناختی مادران اثرگذار باشد.

پژوهش حاضر با هدف بررسی تغییرات افسردگی، فرسودگی والدگری و تحریف‌های شناختی مادران کودکان مبتلا به ADHD در طول درمان دارویی کودک با متیل‌فنیدیت طراحی شده است. این مطالعه از نوع نیمه‌آزمایشی، تک‌گروهی و با اندازه‌گیری‌های مکرر است که در آن وضعیت روان‌شناختی مادران پیش از شروع درمان و در مراحل مختلف طی درمان ارزیابی می‌شود. چارچوب نظری پژوهش بر نظریه شناختی افسردگی بک استوار است و بر نقش تعامل متقابل تحریف‌های شناختی، افسردگی و فرسودگی والدگری تأکید دارد.

انتظار می‌رود کاهش نشانه‌های کودک در اثر درمان دارویی، از طریق کاهش فشارهای والدگری و تعدیل ارزیابی‌های شناختی منفی، به بهبود وضعیت هیجانی و روان‌شناختی مادران منجر شود. نتایج این پژوهش می‌تواند در طراحی مداخلات خانواده‌محور، برنامه‌های حمایتی والدین و ارتقای اثربخشی درمان کودکان مبتلا به ADHD در بافت فرهنگی ایران کاربرد داشته باشد.