نوجوانی یکی از حساس‌ترین دوره‌های رشد است که هم‌زمان با تغییرات شناختی، هیجانی و اجتماعی رخ می‌دهد و می‌تواند افراد را در معرض آسیب‌پذیری روان‌شناختی قرار دهد. در این میان، نوجوانان خانواده‌های تک‌سرپرست به دلیل فقدان یکی از والدین، کاهش حمایت عاطفی و ضعف در الگوگیری هیجانی، بیشتر با مشکلاتی همچون دشواری در تنظیم هیجان و احساس تنهایی مواجه می‌شوند. این مشکلات در صورت تداوم، می‌توانند زمینه‌ساز اختلالات هیجانی و رفتاری شوند. ازاین‌رو، مداخلات مبتنی بر رویکرد شناختی–رفتاری که بر اصلاح افکار ناکارآمد، افزایش آگاهی هیجانی و ارتقای مهارت‌های مقابله‌ای تمرکز دارند، می‌توانند نقش مؤثری در بهبود وضعیت این نوجوانان داشته باشند.



هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی گروه‌درمانی شناختی–رفتاری بر تنظیم هیجان و احساس تنهایی در دختران نوجوان تک‌سرپرست است. این مطالعه از نوع نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون–پس‌آزمون و گروه کنترل است. جامعه پژوهش شامل دختران ۱۲ تا ۱۸ سال تک‌سرپرست شهر مشهد در سال تحصیلی ۱۴۰۴ است. نمونه‌گیری به روش در دسترس انجام می‌شود و ۳۰ نفر از واجدین شرایط به‌طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل گمارده خواهند شد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه دشواری در تنظیم هیجان (DERS) و پرسشنامه احساس تنهایی دی‌توماسو و همکاران است. گروه آزمایش طی ۱۲ جلسه ۹۰ دقیقه‌ای در مداخله شناختی–رفتاری شرکت می‌کند. داده‌ها با آزمون تحلیل کوواریانس مورد تجزیه و تحلیل قرار خواهند گرفت.