در سال‌های اخیر، روان‌شناسی ورزش بر نقش عوامل روانی-اجتماعی در مسیر حرفه‌ای ورزشکاران تأکید فزاینده‌ای داشته است. موفقیت تنها به توانایی‌های فیزیکی و فنی وابسته نیست، چرا که ورزشکاران جوان علاوه بر فشارهای تمرینی و رقابتی، با چالش‌های روانشناختی مهمی از قبیل اضطراب عملکرد، تردید به خود و نوسانات انگیزشی مواجه می‌شوند. این عوامل می‌توانند در درازمدت منابع روانی ورزشکار را مستهلک نموده و او را در مسیر «فرسودگی روانی» قرار دهند.



فرسودگی روانی با سه نشانه اصلی خستگی عاطفی، بدبینی نسبت به ورزش و احساس کاهش موفقیت شخصی مشخص می‌شود و از عوامل اصلی خروج زودهنگام استعدادهای جوان از عرصه ورزش قهرمانی محسوب می‌گردد. در این میان، نظریه‌های معاصر روان‌شناسی ورزش، «حمایت اجتماعی» (دریافتی از مربی، خانواده و هم‌تیمی‌ها) و «انگیزش درونی» را به عنوان دو عامل کلیدی محافظ در برابر فرسودگی و تقویت‌کننده تاب‌آوری روانی معرفی می‌کنند.



حمایت اجتماعی با تعدیل ادراک فرد از فشارهای محیطی، به عنوان یک سپر محافظتی عمل می‌کند. همچنین، بر اساس نظریه خودتعیین‌گری، تقویت انگیزه‌های درونی به ورزشکار کمک می‌کند تا در مواجهه با چالش‌ها، پایداری روانی بیشتری از خود نشان داده و تعهد خود به فعالیت ورزشی را حفظ نماید. بر این اساس، پژوهش حاضر با هدف تلفیق این دو رکن اساسی، به بررسی اثربخشی یک مداخله روان‌شناختی جامع می‌پردازد که از طریق تقویت همزمان شبکه‌های حمایتی و بنیان‌های انگیزشی، در پی ارتقای سلامت روان و تدام مشارکت ورزشی در ورزشکاران جوان است.