این تحقیق به بررسی عوامل مؤثر بر **رضایت زناشویی** در زنان متأهل شهر تهران می‌پردازد. هدف اصلی، پیش‌بینی رضایت زناشویی بر اساس **تمایزیافتگی خود** با در نظر گرفتن نقش میانجی‌گر دو متغیر **ادراک پیوند والدینی** و **دلبستگی ایمن** است.

رضایت زناشویی، که نشان‌دهنده احساس رضایت و خوشبختی زوجین از زندگی مشترک است، به‌عنوان عاملی کلیدی در سلامت روان و ثبات خانواده شناخته می‌شود

**تمایزیافتگی خود:** به معنای توانایی فرد در تفکیک فرآیندهای عقلانی از هیجانی و حفظ استقلال در عین برقراری ارتباط سالم.

**تجارب اولیه زندگی:** شامل **ادراک پیوند والدینی** (یادآوری کیفیت رابطه با والدین) و شکل‌گیری **دلبستگی ایمن** در بزرگسالی می‌شود. تجارب اولیه، الگوهای روابط آینده فرد را پایه‌ریزی می‌کنند.

با وجود تحقیقات گسترده بر روی رضایت زناشویی، چگونگی ارتباط دقیق بین تمایزیافتگی خود و این رضایت از طریق نقش واسطه‌ای پیوند والدینی و دلبستگی ایمن، به‌ویژه در زنان ایرانی، بررسی نشده است. اهداف شامل تعیین برازش مدل مفهومی و بررسی نقش میانجی‌گری متغیرهای ذکر شده است.

این مطالعه از نوع **کاربردی** و با روش **همبستگی** است. جامعه آماری، زنان متأهل ساکن تهران با حداقل سه سال سابقه زندگی مشترک هستند. حجم نمونه حدود ۱۴۰ تا ۲۱۰ نفر و به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب خواهد شد. داده‌ها با استفاده از چهار پرسشنامه گردآوری می‌شوند:

رضایت زناشویی هودسن

تمایزیافتگی خود اسکورون و فریدلندر

ادراک پیوند والدینی پارکر

سبک دلبستگی بزرگسالان والر و فرالی



داده‌ها با نرم‌افزارهای SPSS و AMOS یا LISREL تجزیه و تحلیل خواهند شد تا روابط مستقیم و غیرمستقیم بین متغیرها در مدل نهایی سنجیده شود.