‎ام‌اس به‌عنوان یکی از شایع‌ترین بیماری‌های نورودژنراتیو، در سال‌های اخیر با افزایش شیوع مواجه بوده و به‌عنوان یک عامل مؤثر بر کیفیت زندگی بیماران، توانایی‌های حرکتی و استقلال عملکردی آن‌ها را به‌طور جدی تحت تأثیر قرار می‌دهد. بروز اختلالات تعادل در این بیماران، نه‌تنها خطر سقوط را افزایش می‌دهد، بلکه منجر به محدودیت در انجام فعالیت‌های روزمره، افزایش وابستگی به دیگران و افت روانی می‌شود. در چنین شرایطی، استفاده از ابزارهای بالینی ساده، سریع، معتبر و قابل‌اعتماد برای ارزیابی تعادل بیماران ام‌اس از اهمیت بالایی برخوردار است. ابزارهایی که بدون نیاز به تجهیزات پیچیده، امکان استفاده در مراکز درمانی را داشته باشند، می‌توانند نقش مهمی در پایش وضعیت بیماران و هدایت مداخلات توانبخشی ایفا کنند. دو آزمون پرکاربرد TUG و FRT از جمله ابزارهایی هستند که به‌دلیل سادگی و قابلیت اجرای بالا، در بسیاری از محیط‌های بالینی مورد استفاده قرار می‌گیرند. با این حال، بررسی مطالعات موجود نشان می‌دهد که علی‌رغم کاربرد وسیع این آزمون‌ها، هنوز پژوهش‌های جامع و کافی در زمینه بررسی همزمان روایی و پایایی آزمون‌ها در بیماران مبتلا به ام‌اس، به‌ویژه با در نظر گرفتن تفکیک جنسیتی و حجم نمونه مناسب، انجام نشده است. بنابراین، انجام پژوهشی با هدف بررسی جامع روایی و پایایی این دو آزمون در بیماران مبتلا به ام‌اس می‌تواند گامی مؤثر در بهبود ارزیابی‌های بالینی، طراحی مداخلات درمانی هدفمند و ارتقای کیفیت زندگی این بیماران باشد.